tylko ciemność jest nostalgią, tylko wewnątrz cisza.

te wspaniałe momenty, kiedy uszy słyszą i powoli upajają się słowami. przewodzą je do mózgu, który jest tak naiwny. wszystko ogarnia uczucie znikomej pewności, że już zawsze będzie dobrze, że ta chwila ukazuje wieczną przyszłość. potem niestety trzeba się obudzić. może nie jest to takie jednoznaczne i konieczne, ale chyba sam tego chcesz? dobrze. mój wzrok staje się stalowy, uczucia to teraz jeden wielki przycisk "off", a łzy są gdzieś głęboko we mnie. tak głęboko, aby nigdy myśląc o tobie nie pozwoliły pokazać, że jestem słaba.